W erze cukierkowych kolorów prosto z komputera i pseudo-mangowych buziek zerkających z lakierowanych okładek komiksów, mało kto pamięta jak wyglądał ten "biznes" trzydzieści lat temu. Jeszcze mniej ludzi uwierzy, że komuś szybciej biło serducho, gdy drżącymi rękoma przerzucał kartki kolejnego zeszytu, dajmy na to, Amazing Spider-Mana, czy też Green Lanterna. A jednak tak było, również w przypadku Gwiezdnych Wojen. Cofnijmy się więc do czerwca roku 1977. Oto w sklepach pojawił się Marvel Star Wars #1...

Ponad orbitą prowincjonalnej planety Tatooine dochodzi do nierównej potyczki złowrogich sił Imperium, reprezentowanych przez gwiezdny niszczyciel, z korwetą, przewożącą informacje najwyższej wagi dla Rebelii. Szanse na ucieczkę maleją niemalże do zera, gdy imperialni szturmowcy wdzierają się na pokład mniejszej jednostki. Jednak ta sztuka udaje się parze droidów C3PO i R2-D2, którzy cudem unikają schwytania i na pokładzie kapsuły ratunkowej dostają się na pustynie Tatooine, tylko po to, by trafić w ręce (?) Jawów - handlarzy złomem. Niestety pojmania nie uniknęła członkini Imperialnego Senatu - Księżniczka Leia Organa, oskarżona o tajną współpracę z Rebelią. Lord Vader, obsesyjnie dążący do zgładzenia buntowników, ma nadzieję uzyskać od swego więźnia informacje na temat lokalizacji tajnej bazy rebeliantów. Tymczasem droidy trafiają w ręce państwa Lars, farmerów. Opiekuje się nimi Luke Skywalker, prosty chłopak z dużymi aspiracjami. Podczas czyszczenia jednostki R2 przypadkiem odtworzona zostaje sekretna wiadomość Księżniczki Lei do niejakiego Obi-Wana Kenobiego. Krótko później astromech decyduje się uciec i wypełnić bliżej nie sprecyzowaną misję. Luke'owi udaje się go doścignąć, lecz zostaje zaatakowany przez Ludzi Piasku. Na domiar złego, Imperium odnajduje rozbitą kapsułę i ślady droidów...

Tak oto w dużym streszczeniu wygląda historia, którą opowiada pierwszy zeszyt komiksowych Gwiezdnych Wojen Marvela. Adaptacja filmu wydaje się być decyzją dość logiczną, gdyż w tym konkretnym momencie jedynie w Nowej Nadziei zawierał się cały świat Georga Lucasa, wierzcie lub nie. By oddać w pełni nastrój filmu oraz dać sobie nieco czasu na przygotowanie kolejnych opowieści, Marvel rozdmuchał ową adaptację do rozmiaru sześciu zeszytów.

Jakakolwiek analiza tegoż komiksu nie uniknie porównań z filmem. Pierwsze różnice rzucają się w oczy już przy drugiej stronie - jawi się przed nami sławna i ostatecznie wycięta scena z Lukiem Skywalkerem wpatrującym się w niebo i obserwującym potyczkę Imperium i Rebelii przez makrolornetkę. Dalej równie ciekawie - siódma plansza prezentuje scenę przybycia Skywalkera do miasteczka Anchorhead, gdzie dzieli się on swymi obserwacjami z przyjaciółmi. Zwieńczeniem tego spotkania jest dialog z Biggsem Darklighterem, tuż przed jego odlotem z Tatooine. Czytelnik jest też świadkiem nieco odmiennych od filmu okoliczności porwania C3PO i R2-D2.

W zasadzie większość dialogów uległa zmianie, głównie skróceniu, w stosunku do scenariusza filmowego, co jest zrozumiałe ze względu na ograniczenia, jakie niesie ze sobą forma komiksu. Innym rodzajem mutacji kwestii wypowiadanych przez bohaterów jest wprowadzenie opisu czynności, zjawisk itp. Wynika to z założenia, iż Czytelnik może nie wiedzieć, jaką czynność lub zjawisko przedstawia rysunek. Jest to trik tak stary, jak cały przemysł komiksowy i stosuje się go do dziś, choć w nieco mniejszych proporcjach.

Jeśli chodzi o warstwę graficzną, porównywanie jej z dzisiejszymi cudami techniki nie ma większego sensu, gdyż są to po prostu dwa odmienne style rysowania. W Marvel Star Wars #1 Howard Chaykin stawał bez wątpienia na głowie, by jak najwierniej oddać sceny filmowe.

Czy mu się to udało? Po części na pewno, choć razi nieco w oczy karykaturalne oblicze gwiezdnego niszczyciela, czy przerysowane hełmy szturmowców i innych droidów. W innych przypadkach jednak, mamy do czynienia z kreską zawierającą dużą dawkę ekspresji, nie stroniącą od poszarpanych krawędzi. Na szczególną uwagę, moim zdaniem, zasługują oblicza postaci nie zakutych w zbroje - świetna mimika i rysy twarzy.

Numer wieńczy kadr ukazujący Tusken Raidera z bronią uniesioną nad głową Luke'a. Złowieszczy napis dużymi, grubymi literami przepowiada rychłą śmierć młodzieńca. Czy tak się stanie naprawdę? Zapraszam do lektury Marvel Star Wars #2.