Każda saga ma swój początek. Każda figurkowa kolekcja, ma pierwszą, prekursorską serię. Jak wiadomo najpierw były wydania vintage – aczkolwiek „Power of the Force 2” uznawana jest przez wszystkich za linię pionierską. Dlaczego? Był rok 1995. Od wydania ostatniej serii figurowej minęło dziesięć lat, przez ten czas z kolei technologia rzeĽbienia i odlewania znacznie się poprawiła. Widać to na pierwszy rzut oka. Dlatego PotF2, będąca teoretycznie kontynuacją vintagowej linii Power of the Force, daje początek epoce figurek modern, która trwa i ma się świetnie po dziś dzień.

Seria ta jest jedną z największych – a co najważniejsze, obejmuje wiele postaci, którym nie poświęcono zbyt wiele lub też w ogóle, uwagi w samej trylogii. Mamy więc zastępy zbirów Jabby, bywalców kantyny z Mos Eisley czy kwiat imperialnej marynarki. Mimo, że wiele figurek, które zaliczają się do tych kategorii, zostało ponownie wydanych, równie wiele pozostało tylko w swej pierwotnej postaci i czeka na ponowne życie. A to między innymi takie tuzy jak Kapitan Piett, Moff Tarkin czy sam Wielki Admirał Thrawn.

Co bardzo w tej serii istotne, to wygląd opakowań. Charakterystycznym elementem, który jest wspólny dla początkowych jak i póĽniejszych wydań, jest głowa Dartha Vadera, w górnym, lewym rogu. Przez pierwsze opakowania przeprowadzona jest jednak czerwona łuna – po dłuższym namyśle, można dojść do wniosku, iż jest to miecz wyżej wymienionego lorda. Wraz z wydaniem w 1997 roku, specjalnej edycji trylogii, kolor ostrza zmieniony został na zielony. To te właśnie opakowania, najbardziej zapadły wszystkim w pamięć, nie da się ukryć, że mają w sobie coś więcej niż te z póĽniejszych serii.

Nie tylko samo pudełko ulegało zmianom – także dołączane dodatki. Początkowo karta nie różniła się niczym od wcześniejszych serii – na lewo od figurki, znajdowało się zdjęcie odzwierciedlanej postaci. W póĽniejszym czasie, w związku z różnymi okolicznościami, stan ten ulegał zmianie. W 1998 roku pojawiły się slajdy, pokazujące „zamrożone” sceny z danymi postaciami. W sprzedaży zaś, było specjalne do nich wyposażenie – chociażby lornetka, taka, jaką Luke w „Nowej nadziei” wypatrywał zaginionego Artoo. W związku ze zbliżającą się premierą pierwszego prequelu, w póĽniejszych wydaniach pojawiły karty flashback. Ich ideą było ukazanie podobieństwa postaci z oryginalnej trylogii, do wybranego charakteru z „Mrocznego widma”. Ostatnim gadżetem, były czipy commtech. Każdy, kto wszedł uprzednio w posiadanie specjalnego odtwarzacza, wyglądającego jak komunikator Qui-gon Jinna, mógł słuchać do woli cytatów z danych postaci, przykładając rzeczony czip do urządzenia. Niezbyt to praktyczne, ani przydatne, toteż nie ma się co dziwić, że pomysł zakończono na serii „Episode I”.

Reasumując, „Power of the Force 2” była swoistą rewolucją. Choć teoretycznie kontynuowała poprzednią serię, swą jakością udowodniła, że zaczęła zupełnie coś innego. Z drugiej strony, producent postawił na nowy element – zerwano z tradycją celebrowania różnych wariantów tej samych figurek, a raczej postawiono na ich podobieństwo i artykulację. Obie z dzisiejszego punktu widzenia mogą wydawać się bardzo prymitywne, jednakowoż w tamtych czasach, był to zdecydowany postęp. Pierwsza seria „modern”, ma w sobie coś magicznego – coś co łączy stare z nowym. Mimo, że od wydania premierowych z niej figurek minęło trzynaście lat, jest ona względnie łatwa do zdobycia, a to ze względu na ilość towaru rzuconego niegdyś przez producenta na rynek. Warto korzystać z jej teraĽniejszej dostępności, bowiem z całą pewnością będzie niczym wino – im starsza, tym lepsza.

Nazwa: Power of the Force 2
Lata produkcji: 1995 - 2000
Liczba figurek: 114 figurek podstawowych, kilkadziesiąt z multipacków, cinema scenes, a także 19 pojazdów